Brent: New Day

We moesten allebei nog even een extra dagje en nachtje in het ziekenhuis verblijven. Omdat de bevalling zo lang duurde kon het zijn dat Brent een infectie (streptokokken B) had opgelopen. Ook voor mij was het nodig (en misschien ook wel even prettig) om bij te komen van de heftige bevalling.

Je sliep heerlijk naast me in een plastic doorzichtig bedje. Ik kon mijn ogen niet van je af houden en tevreden lag je daar geboren te zijn…
De eerste paar keer dat ik je hoorde huilen moest ik een beetje grinniken. Het klonk zo lieflijk en klein (na een paar dagen was dat heel zachte gemiep eraf en werd het best wel hard huilen).

Jouw eerste foto…

2 november 2006
Midden in de nacht
1.17u
Eindelijk, na een paar helse lange dagen raken we de hemel aan.

Daar ben je dan en we zien we je voor het eerst. Het eerste dat ik dacht was: ‘Dus jij was dat al die tijd!’. En je keek me aan met heel donkere oogjes. Je had ze wijd open en je was wakker. Alle pijn en vermoeidheid viel van me af. Ik was echt helemaal verliefd. Net als je papa, die had ik nog nooit zo blij gezien als toen.

Je bent helemaal perfect…
Jij bent echt Brent.

Een paar seconden ‘oud’.